Blauwe reiger

Het hard geweten van de winternacht

ligt als een laagje zilver op de sloot

en door het maanlicht wiegend uitvergroot

wuift er een donsveer als een witte klacht

wat heen en weer en de bevroren reiger

die de vervulling van de eindtijd vond

- de honger trof zijn onbeholpen mond -

rust op het ijs als een ontzielde krijger.

Het starre lijf in zijden pijn gegoten,

met fijn besneden lijnen in de veren

die tot voor kort de hoogste roem genoten

van hen die lijf en aanzien willen eren

met op hun hoed de veer der aardse groten,

ligt uitgeteld; voorbij is het ontberen

~ Frans Hoppenbrouwers